Camper adventures | Part 3 | Cataluna

Okee, in Spanje waait het dus ook. Maar net aan hard genoeg voor Coen om te surfen en nu ja, wij krijgen een gratis scrub zullen we maar zeggen! ;) We promoveerden van camperplaats aan het strand naar een heuse camping aan het strand. Dankzij Coens briljante 'even-op-het-surfforum-kijken-of-iemand-een camping-weet-actie'. De camping die ik uit het gidsje plukte leek namelijk midden in Roses te liggen. Een typisch Spaans kustdorp: boulevard, palmbomen en heul veul lelijke hotels. En een speeltuin op iedere hoek van de straat. Morris en Mare zijn uitgerust met een speeltuinradar. Die spotten gerust op een kilometer afstand een stoffige wipkip tussen alle chaos van de stad. Ze zitten gelijk rechtop in de stoelen: 'Een speeltuin, een speeltuin!' Na forever rondgereden te hebben tussen die gruwelijke blokken beton bereikten we eindelijk de camping en kozen we een plekje vlakbij de strandopgang. Het echte campingleven begon hier op deze camping: de was ophangen tussen twee boompjes, de vaat doen tussen bruinverbrande opa's en oma's (de gemiddelde leeftijd op de camping lag rond een jaar of 70), met je handdoekje onder de door sterren verlichte hemel nog even snel naar de douche lopen... Ook de kinderen voelden zich hier thuis... een beetje scharrelen rond de camper, veel surrogaatgrootouders en het strand op een minuutje lopen. Coen had niet voor niets de halve camper volgestouwd met surfspul... iedereen blij! 

De camping lag aan een smal kanaaltje en toen Morris erachter kwam dat er bootjes verhuurd werden was hij niet te stuiten. Er moest gevaren worden. Met papa in een gele kano rondpeddelen. Een half uurtje was niet genoeg en we moesten Morris met geweld uit de boot verwijderen en beloven dat hij de volgende dag weer een uurtje het water op mocht. De volgende dag werd het avontuur alleen nog maar spannender, want toen sprong er een vis uit het water, in de boot, voor de voeten van Morris. Paniek! Maar wel een goed verhaal. Het is zo ongeveer het eerste wat Morris en Mare vertellen als gevraagd wordt naar de vakantie. Camper, strand, natuur? Nee joh, die vis! 

En kijk Mare braaf staan te wachten met haar Hello Kitty tas in haar armen. Die tas, dat is een verhaal apart. Waar Mare gaat, gaat haar tas. Het ding weegt wel een kilo en zit vol schatten: speelkaartjes van een Nijntjespel, stenen, schelpjes, armbandjes, een klein roze knuffelkonijntje and so on and so on. De tas gaat mee naar het strand, naar bed, ligt op tafel tijdens het eten en ze houdt em op schoot als we rijden. Oh wee als de tas kwijt is, dan verkondigt Mare dat luidkeels met een goed gevoel voor drama: 'Mijn taaaassss! Waar is mijn taaaasss?' Omdat er niet de hele dag gevaren kon worden, gingen we ook nog maar weer eens naar het strand. Wat naar... Mooi om te zien hoe Morris en Mare steeds vrijer worden. Piepen ze in het begin nog wat over de temperatuur, zand en wind... een paar uur later zitten ze van kop tot kont onder, rennen ze door het water en zoeken naar hartelust schelpen. 

Ook op de camping vermaakten ze zich prima. Chillen in de camper, meehelpen met het ophangen van de was, klauteren en schommelen in de speeltuin, een ijsje halen bij het restaurant, samen geinen in het stapelbed... Dikke pret. Dat laatste was overigens in het begin best grappig, Morris en Mare die spook speelden en in canon kinderliedjes zongen, maar ging van kwaad tot erger. Op een gegeven moment lagen ze om half twaalf nog te giechelen. Zucht... Mare toch weer in het onderste bedje leggen (wat ook als opslag gebruikt kon worden) hielp iets, maar de kinderen hebben nu de smaak te pakken. Morris heeft zijn zinnen gezet op een stapelbed in zijn slaapkamer, waar hij dan samen met zijn zus in kan liggen. Op school heeft hij alvast een werktekening voor ons gemaakt! ;)

Aan al het goede komt echter een eind, dus we maakten ons weer klaar voor vertrek naar de Midi-Pyrénées. Tot grote verbazing van de bejaarden om ons heen. Het werd toch net warmer weer? Ehm ja, maar we moesten ook nog heel Frankrijk door om de camper weer op tijd af te leveren. Maar goed, als je drie maanden blijft, dan is drie dagen peanuts... ik snap het. One day, als we 65 zijn, dan blijven we wat langer. :) Voor nu, back to France it was! Binnenkort het laatste gedeelte vakantieverslag online! 

Camper adventures | Part 2 | Languedoc

Van de Ardeche door naar het zuiden, naar de Languedoc. Eenmaal in de juiste streek wilden we zo snel mogelijk ergens overnachten. Campinggids erbij en een viersterrencamping uitgekozen. Aangeprezen vanwege de mooie ligging aan de baai. Wat ze er alleen niet bij schreven was dat je helemaal niet bij de baai kon komen, omdat er een gigantisch hek om de camping stond. Alle voorzieningen (zwembad, restaurant, campingwinkel) waren aanwezig en toch miste er iets. Oh ja sfeer. Liever op een gezellige camping met een hobbelig grasveld en een stel kippen dan op zo'n keurig aangelegde camping. De volgende ochtend waren we dus al snel vertrokken en belandden we op een camperplaats. Een veredelde parkeerplaats dus. Speciaal voor campers en aan het strand. Drie keer zo goedkoop en drie keer zo leuk als de deftige camping. We zetten de camper op het beste plekje van de parkeerplaats met vrij zicht op zee en haastten ons naar het strand. 1 probleem. Het waaide. Daar hadden we de plek uiteraard op uitgekozen (kan niet anders met een surfer in het gezin), maar de combinatie kinderen, zonnebrand en wind is niet altijd geslaagd. Hoe Mare er na een ochtendje strand uitzag zie je hieronder.

In de middag ging de wind wat meer liggen (yay, sorry Coen, gelukkig had Coen zijn eerste surfsessie van de vakantie er nu al op zitten) en werd het wat warmer. De truien en vesten konden uit, de zwembroeken aan. Het zand leende zich uitstekend voor mooie bouwsels, dus leefden we ons uit. Het begon met wat voorzichtig mee scheppen en poedelen in het door ons zelf gegraven zwembadje en eindigde met springen, dansen en rennen door het water. Eindeloos. Morris en Mare konden er geen genoeg van krijgen en renden zelfs heen en weer tussen kust en zandbankje een stukje verderop. Totdat Morris in paniek het water uit stormde. Hij had een grote groene spin gezien. Een krab bleek later. Helemaal moe gespeeld schoven we 's avonds aan in een strandtent. Sjieker dan dat werd het deze vakantie ook niet. Ik bestelde een visje en kreeg em geserveerd compleet met kop en staart. Nu zijn voor Morris kipnuggets al exotisch, dus niet zo gek dat hij het er nu nog steeds over heeft! ;) 

De volgende dag nog een laatste keer naar het strand, voor we weer verder trokken. Te weinig wind om te planeren en te veel om echt relaxed op het strand te zitten, dus waarom zou je blijven? ;) We vonden een hele emmer schelpen. Leuk eens wat andere modelletjes dan de schelpen die de kinderen in Zeeland met bakken aanslepen. Coen maakte van wat tonnen een windschermpje en zo konden we het toch nog even uithouden. Dit strandavontuur smaakte naar meer, dus op naar Spanje!

Camper adventures | Part 1 | Ardeche

Ruim een maand geleden laadden we onze auto vol met kinderen, beddengoed, korte broeken, stickerboeken, echte Hollandse boterhammen en pakken hagelslag. Klaar voor ons kampeeravontuur! En omdat we natuurlijk niet wilden afzien temidden van die vieze natuur vol kriebelig gras en vliegende beesten, huurden we een camper. Met een 'echt' bed voor ons (lees: een groot matras boven de bestuurderscabine), een stapelbed voor de kinderen, een keukentje (geen gedoe met gasstelletjes) en jeuj, een eigen wc! Eenmaal bij de camperboer zetten we de kinderen aan tafel met stroopwafels en rozijnen, terwijl wij de inhoud van de auto zo goed en kwaad als mogelijk in de camper probeerden te schuiven. Na een rondje om de camper (hier staan de gasflessen en gooi vooral geen diesel in de watertank) waren we klaar voor vertrek. De kinderen zetten we in de autostoeltjes naast elkaar op het bankje. Dat was overigens ook gelijk de laatste keer dat ze naast elkaar zaten. Want dikke pret, maar af en toe ook dikke ruzie. Hieronder de gezellige momenten: kiekeboe spelen met de knuffels. Ook werd er ijverig gekleurd en werden er overal en nergens stickers op geplakt. 

Na een tussenstop in België, waar Morris en Mare zich vermaakten op en rond een heul lange glijbaan, reden we naar een camping in de Luxemburgse bossen. Wat we toen nog niet wisten, was dat het daar 's nachts behoorlijk koud kon worden. Na een frisse nacht schoven we snel een ontbijtje naar binnen en verbaasden ons over de campinggasten (serieus, de sfeer op die camping, het leek wel een aflevering van 'the walking dead'... Niet dat ik daar ooit naar kijk, maar zo stel ik me een aflevering voor... Eerst lijkt er niets aan de hand en dan komt er ineens een dubieus figuur op je af zwalken...) Anyway, op naar het warmere Frankrijk dus! Normaal gesproken vind ik de reis niet het leukste gedeelte van de vakantie. Sterker nog, het liefst zou ik mezelf in één keer naar de eindbestemming zappen. Maar zo voorin de camper voel je je de koning(in) te rijk. Relaxed muziekje op, een prachtig weids uitzicht. Helemaal geen straf om dat hele eind naar de Ardeche te rijden. Alleen niet zo handig dat het laatste stukje van de rit het meest vermoeiend is met haarspeldbochten en alles. En dat de kinderen dat blijkbaar haarfijn aanvoelen en dat moment aangrijpen om eens goed stennis te schoppen achterin. Ik heb dus ook heel wat uurtjes aan tafel bij de kinderen doorgebracht. Raad je plaatje op het magneetbord, kleurplaten maken, zelfverzonnen liedjes zingen (in de bananeschijn was favoriet). Maar... it was all worth it! Want na al die bochten kwamen we aan bij een heerlijk groene camping. Plek zat (lang leve het voorseizoen!) en dus parkeerden we de camper op een groen veld vol bloemen en langs het riviertje de Boyon. 

Het plan was om vrij snel naar het zuiden te trekken, maar op zo'n mooi plekje wilden we wel een dag extra blijven staan. 's Ochtens kwam de campingeigenaar langs met vers stokbrood, croissantjes en chocoladebroodjes (echt de beste broodjes die we de hele vakantie gegeten hebben) en daarna renden de kinderen woest rond door het bloemenveldje en maakten bloemstukjes compleet met stokken en stenen. Lekker een beetje scharrelen, een zonnetje, wat wil je nog meer? Nou ja, wij wilden ook wel wat van de omgeving zien. Das ook gelijk het nadeel van reizen met een camper. Zodra je em ergens op een plekje gemanoevreerd hebt, heb je niet echt puf om al je spullen weer te pakken, je zojuist veroverde hotspot te verlaten voor een ritje naar het buurdorp. Wandelen werd het dus. Vooral Morris vindt dat altijd maar een gedoe. Waarom zou je een ander veld willen bekijken als je ook gras naast de camper hebt. We proberen dan altijd maar de 'Dora-aanpak'. We gaan naar het bloemenveld, het bos en de rivier. En gelukkig vonden we in het bos gigantische dennenappels, waardoor de wandeling ineens een schattenjacht werd. 

Van wandelen krijg je het warm, dus lagen we 's middags bij het kinderbadje. Het moest nog gevuld worden (okee, het voorseizoen heeft dus ook z'n nadelen), maar dat vond Morris helemaal niet erg. Geef hem een tuinslang in handen en je hebt een blij kind! Het water was ijskoud, maar dat hield die twee bikkels niet tegen. Alleen een ritje op de surfplank van Morris vond Mare toch een beetje te gortig, dus bleef het vooral bij rommelen met gieters en emmers. En mama rondtrekken op de surfplank in het grotemensenzwembad. Ook gelijk de meest sportieve prestatie van de hele vakantie! ;) Oh wacht, er volgt nog een fietsavontuur in de Midi-Pyrenees. Maar dat was niet zo sportief, dat was vooral ploeteren. Terug naar de Ardeche. Nog een paar mooie plaatjes van de camping... Na ja, vooral van de kinderen dus... sorry... ;) 

Maar hoe mooi het ook was in de Ardeche, er moest natuurlijk ook gesurfd worden en dat kan niet in de bergen, dus op naar het zuiden, richting Languedoc. Stay tuned voor nog meer fotospam! :)